Kulgu

NASRIDDIN AFANDI LATIFALARI…

Комментариев нет

 

 

* * *

 

Afandi uylandi. Nikoh kechasi hovlida azbaroyi odam ko’pligidan u bir chekkada qolib ketdi. Hatto, osh ham tegmadi. Xafa bo’ldi-yu, ko’chaga chiqib ketdi. Bir payt chimildiqqa kelinni olib kirishsa, Afandi yo’q. Yugurib ko’chaga chiqishdi. Afandi bir chetda xo’mrayib o’tirardi.

— Hoy, Afandi, — deyishdi unga. — Bu yerda nima qilib O’tiribsiz? Chimildiqqa kirmaysizmi?

— Chimildiqqa osh yeganlar kirsin!..

 

* * *

 

Afandining uyiga kechasi o’g’ri tushdi. Qidira-qidira hech narsa topolmagach, Afandi yotgan yerida ko’rpadan boshini chiqardi-da, dedi:

— E, nodon, o’zim kunduzi uyimdan hech vaqo topolmayman-u, sen kechasi nima qilasan ovora bo’lib?

 

* * *

 

Afandining yaktagini xotini yuvib dorga ilib qo’ygandi. Afandi kechasi uyg’onib ketib hovliga chiqdi-yu, dordagi yaktakni o’g’ri gumon qilib kamondan o’q uzdi va qaytadan ichkariga kirib ketdi. Ertalab turib qarasa, O’zining yaktagiga o’q uzgan ekan. Chuqur xo’rsinib dedi:

— Xayriyat, yaktakning ichida o’zim yo’q ekanman!

 

* * *

 

Afandini eshagi o’ynoqlayverib yiqitib yubordi. Jahli chiqqan Afandi uyga kelib xotiniga tayinladi:

— Bu harom o’lgurni yem-xashakdan tortib qo’y! Kun oralatib ber!

Xotini Afandi aytganidek, eshakka kun oralatib ovqat bera boshladi. Qarashsa, eshakning hangrashgayam madori qolmabdi. Afandi unga rahmi kelib xotiniga shivirladi:

— Mayli, avvalgidek ovqat beraver! Faqat gapimni uning o’zi eshitib qolmasin!

 

* * *

 

Afandi yarim kechasi xotinini turtdi.

— Xotin, tur, ko’zoynagimni olib chiqib ber!

— Shu mahalda ko’zoynakni nima qilasiz?

— Tushimga shu qadar mayda narsalar kiryaptiki, ko’zoynaksiz ko’rib bo’lmaydi.

 

* * *

 

Afandi Buxoroi sharifga borib o’qidi. O’qishni tugatib uyga qaytgach, otasi uning arabchadan olgan bilimini sinab ko’rish niyatida so’radi:

— Xo’sh, arablar sovigan oshni nima deb atasharkan?

— Arablar sovigan oshni ko’rishsa, indamayeyaverishadi. Shuning uchun ham unga nom qo’yib o’tirishmagan.

 

* * *

 

Afandining xotini jazmanini osh damlab chaqirdi. Shu mahal Afandi kelib qoldi. Qarasa, xotini jazmani bilan chaqchaqlashib o’tiribdi. Panalab turib jazmanga bir imlagandi, u qo’rqqanidan qochib qoldi. Afandi esa, hech narsa bo’lmaganday ichkariga kirib bordi. Unga ko’zi tushgan xotini atayin qo’liga bir tutam o’t olib hovliga qarab qichqirdi:

— Mah-mah, jonivor, qo’rqma!..

Afandi kulib dedi:

— Vey, shunday mazali oshga qaramagan, bir tutam o’tga qararmidi?

 

* * *

 

Afandining xotini bo’y yetgan qiziga dedi:

— Sen ham katta bo’p qolding. Endi seni turmushga beramiz.

— YO’q, men o’zim tanimagan odamga turmushga chiqmayman.

— Hozir tanimasang, birga yashaganingdan keyin o’rganib ketasan. Mana, men ham tanimagan odamga tekkanman-ku!

— Ho, siz dadamga tekkansiz!

 

loading…

Related Articles

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Заполните поле
Заполните поле
Пожалуйста, введите корректный адрес email.

Haqiqiy hangomaning bundan battari bo’lmaydi…
KUN KULGISI…
Меню